173- دعا

به نام هستي بخش - بهروز فرهادیان - [email protected] – دی 1396

دعا

انسان حالاتی دارد که بیانگر ادراک و احساسات او نسبت به چیزی یا چیزهایی هستند . همین حالات ، جهان درونی و شخصیت او را نشان می دهند . در موقع غذا خوردن ، درد کشیدن ، خوشحالی و . . . حالات مختلفی در آدمی بروز پیدا می کند و عکس العمل هایی را موجب می شود .

حالات در جمع و تنهایی یکسان نیستند و شیوۀ بروز آنها هم متفاوت است . یکی از حالاتی که انسان دارد ، حالت دعا کردن است . این حالت مقدمه ای دارد که بدون آن ، دعا کردن معنایی ندارد و آن قبول نیرویی برتر ، عالم و قادر مطلق بوده که قادر بر انجام کارهای بزرگ و محیرالعقول است .

دعا شرایطی دارد که با آن شرایط انجام می گیرد ولی به ظهور رسیدن دعا قطعی نیست . حتی به ظهور نرسیدن هم حکمتی دارد اما مشکل این است که همه چیز را با علم خود تعبیر و قضاوت می کنیم .

اصرار به شکل خاصی از دعاکردن ، تعصب بر بینشی خاص از جهان است که نمی تواند نافی اشکال دیگر باشد مگر اینکه در ضدیت با اصول عقلی و فطرت آدمی باشد . مهم ارتباط قلبی با آن وجود بی نظیر و خالق هستی است که در هر مکانی امکان پذیر است . البته مکان هایی که مخصوص دعا کردن هستند در اولویت قرار می گیرند ولی نافی سایر شیوه ها نیستند .

174-...